
In december organiseren vrijwel alle bedrijven, verenigingen en organisaties een eindejaarsborrel, kerstdiner of nieuwjaarsbijeenkomst, en locaties draaien in die weken op volle toeren.

Na het vervoer is catering de grootste duurzaamheidsknop op een evenement. Tijdens het klimaatgesprek van GreenBookings deelden locaties wat werkt op het bord — van kleinere porties tot plantaardig als standaard — zonder te preken.

Wie de afgelopen jaren op een congres de vegetarische optie koos, kreeg vaak een product dat zo veel mogelijk op vlees leek, zoals een burger, een schnitzel of stukjes die als kip in een wok gingen.

Bij de verduurzaming van de catering gaat de aandacht meestal naar de lunch en het diner, terwijl de koffie- en theemomenten gedurende de dag vaak buiten beeld blijven.

Op veel vergaderingen en congressen staan nog altijd flesjes water op tafel, per persoon één of twee, met een glas ernaast dat vaak niet eens wordt gebruikt.

Op steeds meer bedrijfsrestaurants en universiteitskantines staat naast de prijs van een gerecht een indicatie van de klimaatimpact, soms als getal in kilo CO2, soms als kleurcode van groen naar rood.

Wanneer een organisator besluit minder vlees te serveren, is vis vaak de eerste vervanger die op het menu verschijnt, omdat het als lichter en gezonder wordt ervaren en voor veel gasten een vertrouwde keuze is.

Wie de catering van een event verduurzaamt, kijkt meestal eerst naar het eten, terwijl de bar bij een borrel, feest of netwerkavond minstens zo veel volume en transport vertegenwoordigt.

Iedere organisator kent het beeld van een lunchbuffet dat na afloop nog voor een derde gevuld is, met schalen salade, broodjes die niet zijn aangeraakt en een dessert waar niemand meer trek in had.

Als transport de grootste bijdrage levert aan de CO2-voetafdruk van een event, staat catering op een aanzienlijke tweede plaats. Niet omdat er zoveel voedsel wordt geconsumeerd, maar omdat de productie van bepaalde ingrediënten een veel hogere uitstoot met zich meebrengt dan die van andere. Runderbiefstuk heeft per kilogram een uitstoot van twintig tot dertig kilogram CO2-equivalent, afhankelijk van herkomst en teeltmethode. Een vergelijkbare portie linzen of kikkererwten zit op minder dan twee kilogram. Het verschil zit in de methaanuitstoot van herkauwers, het landgebruik voor veevoer en de waterbehoefte van de veehouderij.

Vrijwel elke cateraar die werkt voor vergaderlocaties heeft ergens in zijn communicatie staan dat hij werkt met lokale en seizoensgebonden producten. Het is een zin die goed klinkt en die weinig weerstand oproept, maar die ook weinig zegt zolang er geen definitie bij staat. Wanneer is een product lokaal? Is dat alles wat binnen vijftig kilometer wordt geteeld, of telt het zuiden van Duitsland ook als lokaal? En wat doe je in januari als er weinig grondgebonden groenten beschikbaar zijn in Nederland, en je toch elke dag een lunch moet neerzetten voor een groep van vijftig mensen?

Er is een gewoonte bij events die zo ingeburgerd is dat ze nauwelijks opvalt: de cateraar maakt meer dan er opgegeten wordt. Altijd. Standaard wordt er tien tot vijftien procent extra geproduceerd boven het verwachte aantal porties, soms meer, omdat onderschatten zichtbaar is en gênant en overschatten onzichtbaar is en professioneel oogt. Het resultaat is dat er aan het eind van elke lunch een onaangeroerd plateau sandwiches staat, een halve taart die niemand meer wil en een schaal salades die is omgedroogd in de warmte van de zaal.

Er is bij vrijwel geen enkel vergaderonderdeel zo weinig over nagedacht als over de koffie. Ze staat er gewoon, de machine zoemt, de deelnemers schenken in, en niemand stelt vragen over wat er in het apparaat zit of waar die koffie vandaan komt. Maar als je rekent met drie a vier kopjes per deelnemer per dag en een event van vijftig mensen, gaat het om honderdvijftig tot tweehonderd porties koffie op een dag. Vermenigvuldigd over alle events die een locatie per jaar organiseert, is dat een inkooppost van enige omvang, met keuzes die er wel degelijk toe doen.

Er is een paradox bij duurzame catering die elke ervaren cateraar kent. Een menu dat volledig plantaardig is en ook uitstekend smaakt, kan toch weerstand oproepen als het als zodanig wordt aangekondigd. 'Vegan buffet', 'vegetarisch menu' of 'plantaardige opties' zijn formuleringen die bij een deel van de deelnemers meteen een verwachting activeren die te maken heeft met wat ze eerder hebben gegeten onder dat label: te licht, te saai, te veel rucola, te weinig voldoening. Dat beeld is hardnekkig omdat het voor een deel van de mensen op een deel van de ervaringen klopt.

Bij vrijwel elk netwerkevenement is de standaard openingszin van de bediening: rode of witte wijn? Bier? Prosecco? Die volgorde zegt iets over de aanname die eronder ligt: iedereen drinkt alcohol, en wie dat niet doet, vraagt maar water. Maar het aandeel mensen dat geen alcohol drinkt, is groter dan de meeste catering-briefings suggereren. Gezondheidsoverwegingen, geloofsovertuiging, zwangerschap, medicijngebruik of gewoon een persoonlijke voorkeur voor niet drinken op werkgerelateerde avonden: de redenen zijn divers en de mensen met die redenen zijn geen kleine minderheid.

Gastronomie ingezet voor een groter doel

Een primeur binnen de Europese cateringwereld

Een gevestigde naam sluit zich aan

Een merk met een duurzame voorgeschiedenis

Praktische duurzaamheid in plaats van enkel compensatie

Een grote speler sluit zich aan

Reststromen als grondstof voor iets nieuws

Een groter aandeel dan vaak wordt gedacht

Verpakking die je gewoon opeet

Een beker die zichzelf opruimt

Een gedeelde verantwoordelijkheid in plaats van een keuze van één partij

Een onverwacht materiaal voor een alledaags probleem

Het onderdeel dat zelden wordt meegerekend