
Wie een sponsorvoorstel schrijft of een merkactivatie op een evenement verkoopt, krijgt aan het eind van het gesprek dezelfde vraag terug, namelijk wat het oplevert.

Bij locaties die zijn aangesloten bij GreenBookings wordt een klein deel van elke boeking omgezet in bomen, zonder extra werk voor de opdrachtgever. Zo werkt het, van het locatiedashboard tot de boom in de grond.

De inschrijving voor de Milieubarometer Benchmark Poppodia 2027 is geopend, en een van de opvallendste inzichten uit het meten is dat het reizen van bezoekers goed is voor ongeveer twee derde van de CO2-uitstoot van een podium. We bekijken wat de benchmark meet en wat deelname kost, en wat organisatoren van zakelijke bijeenkomsten leren van een zaal die ontdekt dat het grootste deel van de uitstoot buiten de deur ontstaat.

Voor een goede CO2-berekening van een event zijn gegevens nodig die organisatoren vaak niet hebben, zoals hoe deelnemers reizen, waar ze vandaan komen, hoeveel nachten ze blijven en wat ze eten.

Vijf jaar na de start telt Net Zero Carbon Events ruim 775 deelnemers in 74 landen. Op IMEX America maakte het initiatief bekend dat het kader af is en het werk nu begint, met locaties als eerste aan de beurt. Wat betekent dat voor jou als je een locatie kiest?

De meeste organisatoren die de uitstoot van hun event meten, doen dat achteraf, met een berekening die laat zien hoeveel kilo CO2 er per deelnemer is uitgestoten en waar de grootste posten zaten.

Veel locaties en leveranciers die bij GreenBookings zijn aangesloten, vermelden dat op hun website, in hun offertes of in hun nieuwsbrief, vaak met een zin over bomen die bij elke boeking worden geplant en soms met een woord als compensatie of klimaatneutraal erbij.

Veel locaties hebben de afgelopen jaren hun duurzaamheidsinspanningen zichtbaar gemaakt met een eigen logo of label, zoals een groen blaadje naast bepaalde zalen, een badge met "green venue" op de website of een eigen stempel op het menu dat aangeeft welke gerechten duurzaam zijn.

Veel eventlocaties hebben de afgelopen jaren een klimaatdoel uitgesproken, zoals klimaatneutraal in 2030, gasloos in 2028 of netto nul voor de eigen bedrijfsvoering binnen tien jaar, en die doelen staan vaak prominent op de website of in de presentatie aan opdrachtgevers.

De meeste eventlocaties, cateraars en eventbureaus in Nederland zijn mkb-bedrijven, en ze vallen niet onder de Europese verplichting om een duurzaamheidsverslag te maken.

In 2024 en 2025 kregen veel locaties, cateraars en eventbureaus uitgebreide vragenlijsten van opdrachtgevers die zich voorbereidden op de Europese regels voor duurzaamheidsrapportage, de CSRD.

Een paar jaar geleden was het berekenen van de CO2-voetafdruk van een event iets wat grote multinationals deden voor hun jaarverslag, en wat de rest van de markt met een zekere bewondering van een afstand bekeek. Dat is voorbij. Door de uitrol van de Corporate Sustainability Reporting Directive zijn steeds meer bedrijven verplicht om hun indirecte emissies te rapporteren, en events en vergaderingen vallen daar gewoon onder. Een organisator die zijn opdrachtgever wil helpen aan bruikbare data voor de Scope 3-rapportage, moet weten hoe een CO2-berekening werkt. Dat is geen optie meer.

De meeste locaties in de Nederlandse evenementenbranche zeggen ergens op hun website iets over duurzaamheid. Het kan een zin zijn over groene stroom, een foto van zonnepanelen op het dak, een vermelding dat ze werken met seizoensgebonden producten bij de catering. Wat je bijna nooit ziet is een concreet getal: hoeveel CO2 heeft er bij deze locatie de lucht in gegaan in het afgelopen jaar, en hoeveel is er gecompenseerd? Die vraag stellen is geen nit-picking. Het is de vraag die steeds meer professionele planners en opdrachtgevers stellen, en die steeds vaker als selectiecriterium wordt gehanteerd.

De Corporate Sustainability Reporting Directive, afgekort CSRD, is een Europese richtlijn die grote organisaties verplicht om jaarlijks te rapporteren over hun impact op het milieu, op mensen en op de maatschappij. Dat klinkt als een abstracte verplichting voor grote bedrijven ver weg, maar de gevolgen lopen veel verder dan de directe doelgroep van de wet. Want wie rapporteert over zijn indirecte uitstoot, heeft informatie nodig van zijn leveranciers, zijn reispartners en zijn eventlocaties. En wie events organiseert voor grote bedrijven, is daarmee automatisch onderdeel van de keten die die bedrijven moeten verantwoorden.

Meer dan zeventig procent van de eventorganisatoren geeft aan moeite te hebben met het aantonen van de return on investment van in-person events aan hun bestuur of opdrachtgever. Tegelijkertijd zegt meer dan de helft van de business leaders die events inkopen dat events meer ROI opleveren dan andere communicatie- of marketingkanalen. Die twee uitspraken tegelijkertijd kunnen kloppen als het meetprobleem het voornaamste obstakel is: de organisator weet dat het werkt maar kan het niet bewijzen, en het bestuur voelt het maar kan het ook niet kwantificeren.

De Corporate Sustainability Reporting Directive trad in 2024 in werking voor de eerste en grootste groep rapportageplichtige organisaties: beursgenoteerde ondernemingen met meer dan vijfhonderd medewerkers. In 2025 volgde de tweede groep, grote niet-beursgenoteerde bedrijven met meer dan tweehonderdvijftig medewerkers of een jaaromzet boven de veertig miljoen euro. De jaren daarna worden steeds meer bedrijven aan de verplichting onderworpen, totdat uiteindelijk ook een substantieel deel van het mkb verplicht moet rapporteren, zij het via een vereenvoudigd kader.

De meeste duurzaamheidsrapporten die locaties publiceren, zijn gemaakt voor twee doelgroepen die eigenlijk geen van beide goed worden bediend: de toekomstige boeker die wil zien dat de locatie duurzaam bezig is, en de interne directie die wil zien dat er iets aan duurzaamheid wordt gedaan. Het resultaat is een document met mooie foto's van groen dak of een moestuin, een lijst van ambities voor de komende jaren, en weinig getallen. Dat document ziet er professioneel uit maar is voor een planner die een CO2-rapportage moet opstellen voor zijn opdrachtgever volstrekt onbruikbaar.

Life Terra is een Europese non-profitorganisatie die zich richt op herbebossing en het herstel van bosecosystemen in Nederland en Europa. Ze werken met een netwerk van lokale partners, bosbeheerders en grondeigenaren die bosgebieden aanleggen, uitbreiden of herstellen op plekken waar het ecologisch zinvol is: gebieden die zijn aangetast door droogte, brand of kap, of gebieden waar nieuwe bosaanleg bijdraagt aan biodiversiteit, waterberging en CO2-opname.

In de duurzaamheidscommunicatie van events, locaties en leveranciers worden de termen CO2-neutraal, CO2-gecompenseerd en CO2-gereduceerd regelmatig door elkaar gebruikt alsof ze hetzelfde betekenen. Dat doen ze niet, en het verschil is niet alleen semantisch maar ook inhoudelijk van belang voor iedereen die een duurzaamheidsclaim wil begrijpen of beoordelen.

Een Request for Proposal is het moment waarop een planner de verwachtingen richting locaties kan formuleren voordat het gesprek over prijs en capaciteit begint. Wie duurzaamheid als criterium meeneemt in zijn RFP, communiceert dat het een serieuze selectiefactor is en niet een vraag die achteraf misschien wordt gesteld. Locaties die de RFP lezen, weten dan van tevoren dat ze op dit punt moeten kunnen leveren, en locaties die dat niet kunnen, zullen hun offerte zorgvuldig moeten formuleren of afzien van inschrijving.

Veel eventorganisatoren die serieus zijn over duurzaamheid, beginnen met een plan. Ze schrijven op welke duurzame keuzes ze willen maken voor hun event, welke locatie ze hebben gekozen en waarom, welke cateringafspraken zijn gemaakt en welk materiaalgebruik ze proberen te vermijden. Dat plan heeft waarde als communicatiemiddel richting de opdrachtgever die wil weten dat er is nagedacht over het onderwerp. Maar het heeft een beperking die pas zichtbaar wordt na het event: het beschrijft intenties, geen uitkomsten.

Een toeslag met een specifiek doel

Van vrijblijvend naar verwacht

Van PR-thema naar meetbare bedrijfsprestatie