Praktijkcases, nieuws en toolkits om je evenement te verduurzamen, van energie tot catering.

Het buffet dat om drie uur nog vol staat

In de offertefase beloven locaties en leveranciers vaak veel op het gebied van duurzaamheid, van groene stroom en een plantaardig menu tot afvalscheiding en elektrisch vervoer.

Het aantal elektrische personenauto's op de Nederlandse weg is de afgelopen jaren snel gestegen, en dat weerspiegelt zich in de samenstelling van het wagenpark dat bij een event op de parkeerplaats staat. Bij een zakelijke bijeenkomst voor honderd mensen is het al geen uitzondering meer als twintig tot dertig deelnemers elektrisch rijden, en sommige sectoren, financiele dienstverlening, consultancy, publieke sector, liggen daar ruim boven. Die mensen hebben na een dagvullend programma een praktische vraag: kan ik hier opladen?

Je zit midden in de voorbereiding van een bijeenkomst en een leverancier vraagt welke duurzaamheidsgegevens je na afloop nodig hebt. Op dat moment blijkt hoe snel van vloer tot backdrop: welke materialen veroorzaken veel uitstoot bij evenementen? van een algemeen onderwerp verandert in een praktische organisatiewaarde. De kern is dat gewicht, productiewijze, hoeveelheid en korte levensduur bepalen welke materiaalkeuzes zwaar kunnen wegen. Dat betekent niet dat ieder detail vanaf de eerste offerte exact bekend moet zijn, wel dat je vroeg genoeg bepaalt welke keuzes het meeste verschil kunnen maken. Zodra die keuzes onderdeel zijn van locatie, programma en inkoop, hoef je duurzaamheid niet als extra laag over een al bijna afgerond evenement te leggen.

Bezoekers van in-person events produceren gemiddeld bijna twee kilogram afval per persoon per dag. Voor een event van honderd mensen betekent dat een afvalberg van ruim 180 kilogram aan het eind van de dag, en een aanzienlijk deel daarvan is geen onvermijdelijk bijproduct maar het gevolg van keuzes die vroeg in het planningsproces worden gemaakt en die op het moment van de beslissing niet als afvalvraagstuk worden gezien. Een geprinte programmabrochure die na twee uur in de tas verdwijnt en thuis in de papierbak eindigt, is al bij het drukken een afvalstuk in wording.

Als transport de grootste bijdrage levert aan de CO2-voetafdruk van een event, staat catering op een aanzienlijke tweede plaats. Niet omdat er zoveel voedsel wordt geconsumeerd, maar omdat de productie van bepaalde ingrediënten een veel hogere uitstoot met zich meebrengt dan die van andere. Runderbiefstuk heeft per kilogram een uitstoot van twintig tot dertig kilogram CO2-equivalent, afhankelijk van herkomst en teeltmethode. Een vergelijkbare portie linzen of kikkererwten zit op minder dan twee kilogram. Het verschil zit in de methaanuitstoot van herkauwers, het landgebruik voor veevoer en de waterbehoefte van de veehouderij.

In veel organisaties is de travel policy, het reisbeleid voor medewerkers, een document van HR of finance, terwijl de organisatie van events bij marketing, communicatie of een eventafdeling ligt.

Vrijwel elke cateraar die werkt voor vergaderlocaties heeft ergens in zijn communicatie staan dat hij werkt met lokale en seizoensgebonden producten. Het is een zin die goed klinkt en die weinig weerstand oproept, maar die ook weinig zegt zolang er geen definitie bij staat. Wanneer is een product lokaal? Is dat alles wat binnen vijftig kilometer wordt geteeld, of telt het zuiden van Duitsland ook als lokaal? En wat doe je in januari als er weinig grondgebonden groenten beschikbaar zijn in Nederland, en je toch elke dag een lunch moet neerzetten voor een groep van vijftig mensen?

Na een event wil de professionele planner steeds vaker meer dan een factuur. Hij wil iets kunnen laten zien aan zijn opdrachtgever: niet alleen dat het event goed is verlopen, maar ook wat de duurzaamheidsprestatie was. Hoeveel energie is er verbruikt? Hoeveel afval is er geproduceerd en hoe is dat gescheiden? Is er iets gecompenseerd? Die vragen zijn niet nieuw, maar de frequentie waarmee ze worden gesteld neemt toe naarmate meer bedrijven hun indirecte emissies en duurzaamheidsgegevens moeten verantwoorden in een jaarrapport.

Er is een gewoonte bij events die zo ingeburgerd is dat ze nauwelijks opvalt: de cateraar maakt meer dan er opgegeten wordt. Altijd. Standaard wordt er tien tot vijftien procent extra geproduceerd boven het verwachte aantal porties, soms meer, omdat onderschatten zichtbaar is en gênant en overschatten onzichtbaar is en professioneel oogt. Het resultaat is dat er aan het eind van elke lunch een onaangeroerd plateau sandwiches staat, een halve taart die niemand meer wil en een schaal salades die is omgedroogd in de warmte van de zaal.

Van goede bedoeling naar afrekenbare afspraak

De meeste zakelijke evenementen beginnen met een inhoudelijk doel en een datum, niet met een duurzaamheidsrapport. Toch komt kun je een beursstand ontwerpen die tien evenementen meegaat? al vroeg terug in heel gewone beslissingen over locatie, vervoer, eten, techniek en materiaal. Daarbij is vooral van belang dat lang gebruik haalbaar wordt wanneer constructie, graphics, opslag en reparatie vanaf het eerste ontwerp zijn meegenomen. Je hoeft daar geen ingewikkeld systeem voor op te tuigen wanneer je de grootste posten eerst behandelt en vastlegt wat je wel en niet weet. Dat levert een realistischer beeld op dan een lange lijst maatregelen waarvan niemand kan zeggen hoeveel ze in de praktijk hebben veranderd.