Praktijkcases, nieuws en toolkits om je evenement te verduurzamen, van energie tot catering.

Een landelijk congres wordt traditioneel op één plek georganiseerd, meestal in een grote stad in het midden van het land, waar deelnemers uit alle provincies naartoe reizen.

Een standaard roll-up banner bestaat uit een frame van aluminium of staal en een bedrukking van PVC-folie of polyester, geprint met solventinkt. De productie ervan vraagt energie, grondstoffen en transport van de drukkerij naar de locatie. Het gebruik ervan beslaat een dag, soms een week. En daarna? De meeste roll-ups eindigen op een stapel in het magazijn van het bedrijf dat hem heeft laten maken, waar ze een jaar of twee staan voordat iemand beslist dat ze weg mogen, waarna ze worden afgevoerd als bedrijfsafval.

Een plenaire zaal voor honderd mensen, volledig uitgerust met projectie, geluidsinstallatie, LED-verlichting en klimaatbeheersing, verbruikt op een volle dag ergens tussen de 80 en 150 kWh aan elektriciteit, afhankelijk van de grootte van de ruimte, de ouderdom van de installaties en de buitentemperatuur. Ter vergelijking: een gemiddeld Nederlands huishouden verbruikt per dag zo'n 9 kWh. Een volledig uitgerust dag-event met meerdere breakoutzalen, een keuken die draait voor een warme lunch en catering-apparatuur die de hele dag aan staat, tikt al snel op naar het dubbele van dat getal.

Een plat dak van 300 vierkante meter in Nederland levert bij volledige benutting en een goede oriëntatie per jaar ergens tussen de 30.000 en 40.000 kWh op aan zonnestroom. Dat klinkt als een groot getal totdat je het vergelijkt met het verbruik van een mid-size vergaderlocatie met vijf tot acht zalen die vijf dagen per week in gebruik zijn. Een locatie van die omvang verbruikt op jaarbasis al snel 80.000 tot 120.000 kWh, inclusief verlichting, klimaatbeheersing, keuken en sanitair. De zonnepanelen dekken in dat geval dertig tot vijftig procent van het totaalverbruik, wat substantieel is maar ook niet het einde van de energierekening.

Op 14 september kwam de Nederlandse live-muziek- en evenementenbranche bijeen in TivoliVredenburg in Utrecht voor het Congres Podia Festivals Evenementen, dat jaarlijks wordt georganiseerd door de VVEM en de VNPF.

Een verbouwing is duur en ongemakkelijk: de zaal is weken uit gebruik, er is stof en lawaai, en de kosten lopen altijd iets hoger op dan de offerte. Maar het is ook precies het moment waarop duurzame materiaalkeuzes kunnen worden gemaakt zonder extra moeite, omdat er sowieso nieuwe materialen worden aangebracht. Wie op dat moment kiest voor een isolatiemateriaal op basis van houtwol of hennep in plaats van de standaard steenwol, of voor een vloer van gerecycled materiaal in plaats van nieuwe pvc-tiles, doet dat voor dezelfde prijs als de conventionele keuze, soms iets meer, soms zelfs minder.

Een locatie is gevonden, de eerste offertes liggen op tafel en het programma begint te schuiven van idee naar planning. Juist dan is waarom maatwerk standbouw steeds moeilijker uit te leggen wordt relevant, omdat beslissingen die nu klein lijken later vastzitten in contracten, reisplannen of productiebestellingen. In de praktijk geldt dat een constructie voor enkele dagen veel materiaal en arbeid kan vragen terwijl hergebruik door specifieke vormen en branding lastig is. Wie dat vooraf weet, kan gerichter vragen stellen en hoeft na afloop minder te reconstrueren. Het onderwerp wordt daarmee geen theoretische discussie, maar een manier om een bijeenkomst beter te organiseren en keuzes achteraf uit te kunnen leggen.

Voordat je nadenkt over wat er in een goodiebag gaat, is er een vraag die eerlijker is: moeten er eigenlijk goodiebags zijn? Niet als retorisch statement maar als praktische overweging. De goodiebag is bij veel events een tradtie die voortkomt uit de verwachting dat deelnemers iets meekrijgen, niet uit de vraag wat deelnemers daadwerkelijk willen meekrijgen. Als je aan een gemiddelde deelnemer vraagt wat hij heeft gedaan met de goodiebag van het laatste event waarvoor hij zich nog de inhoud herinnert, is het antwoord in de meeste gevallen niet bemoedigend.

Een checklist die het aanbod per productgroep bekijkt

De Corporate Sustainability Reporting Directive, afgekort CSRD, is een Europese richtlijn die grote organisaties verplicht om jaarlijks te rapporteren over hun impact op het milieu, op mensen en op de maatschappij. Dat klinkt als een abstracte verplichting voor grote bedrijven ver weg, maar de gevolgen lopen veel verder dan de directe doelgroep van de wet. Want wie rapporteert over zijn indirecte uitstoot, heeft informatie nodig van zijn leveranciers, zijn reispartners en zijn eventlocaties. En wie events organiseert voor grote bedrijven, is daarmee automatisch onderdeel van de keten die die bedrijven moeten verantwoorden.

Een buitenevent dat maanden is voorbereid, kan in de laatste week alsnog worden getroffen door een storm, een hittegolf of zware regenval die het terrein onbegaanbaar maakt, en dan staat de organisator voor de vraag of het event doorgaat en wie de kosten draagt als het niet doorgaat.

Aan het eind van een event, als de laatste deelnemer is vertrokken en het opruimen begint, is duurzaamheid doorgaans het laatste waar iemand aan denkt. De catering wil weg, het AV-bedrijf heeft zijn apparatuur al ingeladen, en de locatiemanager wil de zaal leeg hebben voor de schoonmaak. In die sfeer van vermoeidheid en haast eindigt het meeste wat er overblijft in dezelfde container, of het nou recyclebaar is of niet.