Praktijkcases, nieuws en toolkits om je evenement te verduurzamen, van energie tot catering.

De meeste eventlocaties, cateraars en eventbureaus in Nederland zijn mkb-bedrijven, en ze vallen niet onder de Europese verplichting om een duurzaamheidsverslag te maken.

De meeste zakelijke evenementen beginnen met een inhoudelijk doel en een datum, niet met een duurzaamheidsrapport. Toch komt wat kost een evenement aan materiaal dat bezoekers nooit zien? al vroeg terug in heel gewone beslissingen over locatie, vervoer, eten, techniek en materiaal. Daarbij is vooral van belang dat verpakking, beschermmateriaal, kabelmanagement, backstage-inrichting en tijdelijke bouw een flinke stroom kunnen vormen. Je hoeft daar geen ingewikkeld systeem voor op te tuigen wanneer je de grootste posten eerst behandelt en vastlegt wat je wel en niet weet. Dat levert een realistischer beeld op dan een lange lijst maatregelen waarvan niemand kan zeggen hoeveel ze in de praktijk hebben veranderd.

Onderzoek naar de effecten van groene omgevingen op cognitief functioneren laat consistent zien dat mensen die enige tijd in een groene buitenomgeving doorbrengen beter kunnen concentreren, minder stress ervaren en creatiever denken dan mensen die dezelfde tijd in een binnenruimte hebben doorgebracht. Dat is niet alleen interessant voor therapieprogramma's maar ook voor iedereen die een heidag, strategiesessie of creatieve workshop organiseert en wil dat die sessie iets oplevert. De omgeving is geen decor, hij doet actief iets met de mensen erin.

Als je de CO2-voetafdruk van een gemiddeld zakelijk event uitrekent, valt een ding onmiddellijk op: de reisbewegingen van de deelnemers vormen verreweg het grootste deel, soms meer dan tachtig procent van de totale uitstoot, voor energie, catering en materiaalgebruik bij elkaar. Een event voor honderd mensen waarbij de meesten met de auto komen vanaf vijftig kilometer afstand, produceert een CO2-bijdrage die je met geen enkele keuze in de catering of de verlichting kunt compenseren. De locatiekeuze is daarmee feitelijk de meest impactvolle duurzaamheidsbeslissing die een organisator maakt, ook al staat duurzaamheid zelden als eerste criterium in het locatiebrief.

In 2024 en 2025 kregen veel locaties, cateraars en eventbureaus uitgebreide vragenlijsten van opdrachtgevers die zich voorbereidden op de Europese regels voor duurzaamheidsrapportage, de CSRD.

Een toolkit die bij de locatie begint

Green Key werkt met drie niveaus. Op niveau 1 voldoet een locatie aan een set basisvereisten op het gebied van energie, water, afval en inkoop. Niveau 2 vraagt om aantoonbare verbeteringen op meerdere categorieën tegelijkertijd en een actief beleid op het gebied van milieucommunicatie naar medewerkers en gasten. Niveau 3 is het zwaarste pakket: de locatie moet op vrijwel alle criteria van het Green Key-programma aantoonbaar presteren, inclusief mobiliteitsbeleid, lokale inkoop en actieve betrokkenheid bij de bredere gemeenschap.

Ministeries, provincies, gemeenten, uitvoeringsorganisaties en universiteiten organiseren elk jaar een groot aantal congressen, symposia, personeelsbijeenkomsten en publieksevenementen, en ze kopen daarvoor locaties, catering, techniek en eventbureaus in.

Een paar jaar geleden was het berekenen van de CO2-voetafdruk van een event iets wat grote multinationals deden voor hun jaarverslag, en wat de rest van de markt met een zekere bewondering van een afstand bekeek. Dat is voorbij. Door de uitrol van de Corporate Sustainability Reporting Directive zijn steeds meer bedrijven verplicht om hun indirecte emissies te rapporteren, en events en vergaderingen vallen daar gewoon onder. Een organisator die zijn opdrachtgever wil helpen aan bruikbare data voor de Scope 3-rapportage, moet weten hoe een CO2-berekening werkt. Dat is geen optie meer.

Als je tien willekeurige vergaderlocaties in Nederland bezoekt en vraagt of ze duurzaam werken, zeggen er waarschijnlijk acht of negen van ja. Dat is een antwoord, maar het is geen informatie. De opdrachtgever die steeds vaker met een duurzaamheidsvraag aan tafel komt, een HR-manager die verantwoording moet afleggen aan haar bestuur, een facilitaire afdeling die Scope 3-emissies moet rapporteren, zoekt iets wat ze intern kan gebruiken. Een verhaal op een website of een foto van groene planten in de lobby biedt dat niet.

De meeste gesprekken over duurzame events eindigen bij de goodiebag. Biologisch katoenen tasje in plaats van plastic, een plantje in plaats van een pennenset, recycled papier voor de programmaboekjes. Dat zijn alle legitieme keuzes, maar ze hebben een gezamenlijk kenmerk: ze zijn klein. De CO2-impact van een goodiebag is in het meest gunstige geval een paar honderd gram per stuk. De CO2-impact van de keuze voor een locatie die alleen per auto te bereiken is ten opzichte van een locatie die op tien minuten lopen van het station ligt, is bij vijftig deelnemers al snel tien keer zo groot.

Een landgoed roept een bepaald beeld op: bossen, weilanden, rust, misschien een moestuin waar de cateraar zijn ingredienten vandaan haalt. Het is het archetype van de duurzame locatie, en dat beeld klopt op sommige vlakken. Op andere vlakken klopt het helemaal niet. De vraag die te weinig wordt gesteld bij de keuze voor een landgoed is simpel: hoe komen de deelnemers er eigenlijk naartoe? Het antwoord is in verreweg de meeste gevallen: met de auto, want het dichtstbijzijnde treinstation is zeven kilometer verder en er rijdt een bus die twee keer per uur komt.