
Na de laatste voorstelling van een productie wordt het decor afgebroken, in een vrachtwagen geladen en naar een opslag gereden, waar het blijft staan voor het geval de voorstelling ooit wordt hernomen.

The O2 in Londen kreeg eind oktober de beoordeling Highly Commended in de Greener Arena Certification, nadat het recycling- en composteerpercentage in 2026 met vijftien procent steeg. Het interessantste deel van dat verhaal gaat over de huurders en cateraars in het gebouw, en juist daar kunnen Nederlandse arena's en congreslocaties iets mee.

Bij RAI Amsterdam gaan overgebleven voedsel, meubels en materialen na beurzen en congressen via de Donation Rooms naar meer dan vijftien maatschappelijke partners in de stad. We laten zien hoe dat in de praktijk werkt, waarom minder overhouden de eerste stap blijft en wat je als organisator zelf met je locatie en cateraar kunt afspreken.

Na elk congres blijft er een stapel badges, keycords en plastic hoesjes achter. Heuvelman Sound & Vision en Invitado brengen een e-ink-badge die na afloop terug in de doos gaat en bij het volgende event opnieuw meegaat. Wat verandert er aan de balie, en hoeveel scheelt het echt?

Sinds 12 augustus 2026 geldt in de hele Europese Unie een nieuwe verordening voor verpakkingen en verpakkingsafval, in het Engels afgekort tot PPWR.

Op een vergaderlocatie met een eigen keuken is herbruikbaar servies vanzelfsprekend, omdat er een vaatwasser staat die borden, bestek en glazen in een paar minuten schoon heeft.

Deelnemers van een event zien de afvalbakken in de foyer, de bekers aan de bar en misschien de schalen bij het buffet, maar het meeste afval van een event ontstaat op plekken waar zij nooit komen.

Na een groot event ligt er in de productiecontainer vaak een doos met lege batterijen uit draadloze microfoons, zaklampen, klikkers en scanners, naast een verzameling powerbanks die als giveaway zijn uitgedeeld of door deelnemers zijn achtergelaten.

Een goed georganiseerd event heeft op het terrein zelf afvalbakken, schoonmaakploegen en misschien zelfs een statiegeldsysteem voor bekers, maar zodra bezoekers het terrein verlaten, verandert het beeld.

De Ecodesign-verordening, bekend onder de Engelse afkorting ESPR, is in juli 2024 in werking getreden en vormt het kader waarmee de Europese Unie eisen gaat stellen aan de duurzaamheid van vrijwel alle fysieke producten die in de EU op de markt komen.

Bezoekers van in-person events produceren gemiddeld bijna twee kilogram afval per persoon per dag. Voor een event van honderd mensen betekent dat een afvalberg van ruim 180 kilogram aan het eind van de dag, en een aanzienlijk deel daarvan is geen onvermijdelijk bijproduct maar het gevolg van keuzes die vroeg in het planningsproces worden gemaakt en die op het moment van de beslissing niet als afvalvraagstuk worden gezien. Een geprinte programmabrochure die na twee uur in de tas verdwijnt en thuis in de papierbak eindigt, is al bij het drukken een afvalstuk in wording.

Na een event wil de professionele planner steeds vaker meer dan een factuur. Hij wil iets kunnen laten zien aan zijn opdrachtgever: niet alleen dat het event goed is verlopen, maar ook wat de duurzaamheidsprestatie was. Hoeveel energie is er verbruikt? Hoeveel afval is er geproduceerd en hoe is dat gescheiden? Is er iets gecompenseerd? Die vragen zijn niet nieuw, maar de frequentie waarmee ze worden gesteld neemt toe naarmate meer bedrijven hun indirecte emissies en duurzaamheidsgegevens moeten verantwoorden in een jaarrapport.

Een standaard roll-up banner bestaat uit een frame van aluminium of staal en een bedrukking van PVC-folie of polyester, geprint met solventinkt. De productie ervan vraagt energie, grondstoffen en transport van de drukkerij naar de locatie. Het gebruik ervan beslaat een dag, soms een week. En daarna? De meeste roll-ups eindigen op een stapel in het magazijn van het bedrijf dat hem heeft laten maken, waar ze een jaar of twee staan voordat iemand beslist dat ze weg mogen, waarna ze worden afgevoerd als bedrijfsafval.

Aan het eind van een event, als de laatste deelnemer is vertrokken en het opruimen begint, is duurzaamheid doorgaans het laatste waar iemand aan denkt. De catering wil weg, het AV-bedrijf heeft zijn apparatuur al ingeladen, en de locatiemanager wil de zaal leeg hebben voor de schoonmaak. In die sfeer van vermoeidheid en haast eindigt het meeste wat er overblijft in dezelfde container, of het nou recyclebaar is of niet.

Er zijn deelnemers die bij aankomst bij een vergadering automatisch uitkijken naar het programmaboekje op hun stoel, het naamkaartje voor hen op tafel en de hand-out die bij de presentatie hoort. Niet omdat ze die materialen echt nodig hebben, maar omdat ze er altijd al waren en omdat de afwezigheid ervan aanvoelt als iets dat vergeten is. Die gewenning is de voornaamste reden waarom papierloze events soms weerstand oproepen, ook als de inhoud uitstekend is en er niets ontbreekt.

De registratiebalie aan het begin van een event is een productielijn van papier. Geprinte deelnemerslijsten, ingevulde aanmeldingsformulieren, envelopjes met naamkaartjes, afgedrukte badges met een barcode die niemand scant, informatiebladen die worden meegegeven en twee uur later in de zak van de jas verdwijnen. Bij een event van honderd mensen telt dat snel op tot een kilo of meer aan papier dat na het event grotendeels als ongesorteerd drukafval wordt afgevoerd.

Snijbloemen bij events zijn een van de meest zichtbare vormen van verspilling die tegelijkertijd het minst als verspilling worden herkend. Een tafel vol rozen ziet er prachtig uit tijdens het diner, en niemand die de bloemen bij binnenkomst ziet, denkt aan het feit dat ze de volgende ochtend verwelkt zijn en in de groene container eindigen. Maar als je nagaat hoeveel snijbloemen er bij een gemiddeld groot event op de tafels staan, en vermenigvuldigt met de hoeveelheid water, energie en transport die voor die bloemen is gebruikt voor een dag gebruik, is de rekening minder indrukwekkend dan het arrangement.

Een berg materiaal die te makkelijk als afval eindigt

Een verhaal achter elk glas

Wat er overblijft als het feest voorbij is

Een oud principe in een nieuw jasje

Wat er overblijft als de tent weer leeg is