
Je hebt achttien mensen die bij elkaar moeten komen voor een overleg of een teamdag, een paar uit Groningen, een groepje uit Rotterdam, twee collega's uit Maastricht en de rest uit Utrecht, en ergens moet je een plek prikken waar ze allemaal naartoe kunnen.

In de binnensteden van Amsterdam, Utrecht, Den Haag en andere steden zijn ze een vertrouwd beeld geworden, elektrische bakfietsen en vrachtfietsen die pakketten, boodschappen en bedrijfsbevoorrading afleveren waar een busje moeilijk kan komen.

Bij een meerdaags congres wordt in de CO2-berekening meestal netjes meegeteld hoe deelnemers naar de stad reizen, of ze met de trein komen of vliegen, en hoeveel kilometer ze gemiddeld afleggen.

Wie op de ochtend voor een groot evenement in een binnenstadslocatie naar de laaddeur loopt, ziet vaak een rij bestelbusjes en vrachtwagens die elk op hun beurt wachten, met een cateraar die zijn koelwagen niet kwijt kan, een bloemist die dubbel geparkeerd staat en een AV-leverancier die al een half uur met draaiende motor op de stoep staat.

Een congres dat met succes deelnemers naar de trein stuurt, loopt tegen een probleem aan dat bij een autovrije aanpak zelden wordt voorzien, namelijk dat al die mensen op hetzelfde moment willen vertrekken.

Als je de CO2-voetafdruk van een gemiddeld zakelijk event uitrekent, valt een ding onmiddellijk op: de reisbewegingen van de deelnemers vormen verreweg het grootste deel, soms meer dan tachtig procent van de totale uitstoot, voor energie, catering en materiaalgebruik bij elkaar. Een event voor honderd mensen waarbij de meesten met de auto komen vanaf vijftig kilometer afstand, produceert een CO2-bijdrage die je met geen enkele keuze in de catering of de verlichting kunt compenseren. De locatiekeuze is daarmee feitelijk de meest impactvolle duurzaamheidsbeslissing die een organisator maakt, ook al staat duurzaamheid zelden als eerste criterium in het locatiebrief.

Het aantal elektrische personenauto's op de Nederlandse weg is de afgelopen jaren snel gestegen, en dat weerspiegelt zich in de samenstelling van het wagenpark dat bij een event op de parkeerplaats staat. Bij een zakelijke bijeenkomst voor honderd mensen is het al geen uitzondering meer als twintig tot dertig deelnemers elektrisch rijden, en sommige sectoren, financiele dienstverlening, consultancy, publieke sector, liggen daar ruim boven. Die mensen hebben na een dagvullend programma een praktische vraag: kan ik hier opladen?

Er is een groot gat tussen een locatie die bereikbaar is per trein en een locatie die dat ook actief communiceert. De meeste locaties die op loopafstand van een station liggen, vermelden dat ergens op hun website, in een klein tekstblokje onder het kopje 'bereikbaarheid', en laten het daarbij. De organisator die het event boekt, weet het dus, maar de deelnemer die de uitnodiging ontvangt, krijgt standaard een parkeeradres en een route voor autoverkeer, en neemt de auto.

Geografie als bondgenoot voor duurzame mobiliteit

Een vernieuwend plan voor een complex vraagstuk

Vervoer als grootste milieubelasting van een evenement

Een webinar met een gerichte focus

Als veertig mensen elk apart met de auto naar een locatie rijden die vijftig kilometer van een treinstation ligt, produceren die veertig ritten samen een CO2-bijdrage die voor een aanzienlijk deel van de totale voetafdruk van het event verantwoordelijk is. Als dezelfde veertig mensen in een bus worden gebracht van een centraal verzamelpunt naar diezelfde locatie, daalt die CO2-bijdrage met meer dan tachtig procent. De bus rijdt nog steeds, maar hij rijdt een keer in plaats van veertig keer.

Een volledig elektrische vloot voor festivalbezoekers

Een wereldwijde primeur voor de podiumkunsten

Een rechtszaak met sectorbrede gevolgen

Van alternatief naar standaardkeuze

Het scenario waar te weinig over wordt nagedacht