
Een event kan nog zo goed zijn voorbereid, met herbruikbare bekers, gescheiden afvalbakken en watertappunten, als bezoekers niet weten hoe het werkt, gaat een deel van de inspanning verloren.

Mensen maken op een event tientallen kleine keuzes, van wat ze eten en drinken tot hoe ze reizen, waar ze hun afval laten en of ze een tasje meenemen bij de uitgang.

Er zijn twee soorten mensen die een vergaderlocatie boeken. De professionele PCO, meeting planner of eventbureau doet dit tientallen keren per jaar, heeft een shortlist van vertrouwde locaties en weet precies welke vragen hij moet stellen over capaciteit, techniek en contractvormen. En dan is er de interne opdrachtgever: de HR-manager die een keer per kwartaal een teamdag organiseert, de communicatiemedewerker die de jaarlijkse relatiedag in goede banen moet leiden, de office manager die geen idee heeft wat een dag-arrangement precies inhoudt maar die het wel geregeld moet krijgen voordat ze op vrijdag met verlof gaat.

Gen Z en millennials maken inmiddels meer dan de helft uit van het publiek bij zakelijke events, en die verschuiving gaat snel. Binnen een paar jaar is de overgrote meerderheid van de aanwezigen op een gemiddeld bedrijfscongres iemand die is opgegroeid met het internet, die nooit heeft leren typen op een schrijfmachine en voor wie een vergadering zonder digitale component iets anachronistisch heeft. Dat heeft gevolgen voor hoe een event is ontworpen, gevoeld en beoordeeld.

Netwerken staat bij de meeste professionele deelnemers bovenaan de lijst van redenen om een event te bezoeken. Meer dan de helft van de deelnemers geeft in onderzoek aan dat de netwerkmogelijkheden een doorslaggevende reden zijn om een event te herhalen. En toch is 'netwerken' bij het merendeel van de events een agenda-item dat bestaat uit: breek de zaal op, pak een drankje, praat met de mensen om je heen. Dat is geen netwerken, dat is socialiseren met de mensen die je al kende of die toevallig naast je staan.

Een meerdaags congres met een programma van negen tot negen en een diner op de eerste avond, is voor een deelnemer met jonge kinderen een logistieke puzzel die niet altijd is op te lossen.

Een professionele congresorganisator die een locatie belt voor een offerte, stelt in de eerste vijf minuten vragen die een locatiemanager direct vertellen met wat voor ervaren inkoper hij te maken heeft. Hij wil weten wat de maximumcapaciteit in theateropstelling is, of er exclusiviteit mogelijk is op de catering, hoe de technische rider eruitziet en of er een vaste AV-partner verplicht is. Hij heeft die vragen al tientallen keren gesteld bij andere locaties en hij weet wat een goed antwoord is en wat een ontwijkend antwoord is.

Veel organisatoren hebben de afgelopen jaren werk gemaakt van toegankelijkheid op hun event, met rolstoelroutes, verhoogde platforms, prikkelarme ruimtes, tolken en goede informatie vooraf.

Er is een groep mensen die elk jaar een significante hoeveelheid eventbudget uitgeeft maar die door de meeste locaties en leveranciers wordt behandeld als een moeilijke klant in plaats van als een kans: de interne organisator die dit voor het eerste of tweede keer doet. Meestal heeft hij of zij geen achtergrond in eventmanagement, geen netwerk van betrouwbare leveranciers en geen referentiekader voor wat een redelijke prijs is voor een dagvergadering met dertig mensen. Wat hij wel heeft is een budget, een verantwoordelijkheid en het verlangen dat het goed gaat.

Internationale congressen zijn de categorie events met de hoogste CO2-voetafdruk per deelnemer, precies omdat de deelnemers uit de hele wereld komen en de reiskilometers daarmee exponentieel oplopen ten opzichte van nationale events. Een Europees congres waarbij de helft van de deelnemers uit buiten Europa vliegt, heeft een CO2-belasting die de meeste andere duurzaamheidskeuzes volledig overschaduwt, hoe groen de locatie ook is, hoe plantaardig het menu ook is en hoeveel bomen er ook worden geplant als compensatie.

Sponsoring is altijd een kwestie van associatie: een sponsor verbindt zijn naam aan een event en verwacht dat de waarden van dat event iets toevoegen aan het beeld dat zijn doelgroep van hem heeft. Dat mechanisme werkt beide kanten op. Een bedrijf met een actief klimaatbeleid, dat jaarlijks rapporteert over zijn CO2-reductiedoelstellingen en dat zijn medewerkers trots wil laten zijn op de keuzes die het maakt, wil niet worden geassocieerd met een event waar niemand iets over duurzaamheid nadenkt, wegwerpmateriaal wordt uitgedeeld en de catering bestaat uit rundvlees in plastic bakjes.

Een partnerschap op massale schaal

Er is een specifiek type planner dat steeds meer ruimte inneemt in de markt: de boeker die bij zijn locatieselectie actief checkt wat een locatie op het gebied van duurzaamheid kan bewijzen. Dat is niet de boeker die hoopt dat het goed zit, maar de boeker die een RFP stuurt met een aparte duurzaamheidssectie, die een Green Key-certificaat opvraagt, die vraagt of de locatie is aangesloten bij een compensatieprogramma en die na het event een rapport verwacht met de CO2-data van de boeking. Die boeker bestaat, hij groeit in aantal, en hij heeft al besloten dat locaties die dit niet kunnen leveren niet op zijn shortlist staan.

Een congresdag bestaat voor de meeste deelnemers uit zitten, eerst in de trein of auto, dan in de plenaire zaal, in een breakout-sessie, aan de lunchtafel en opnieuw in een zaal, met tussendoor een paar minuten staan bij de koffie.

Een video die verder kijkt dan het voor de hand liggende

Een conferentie met een scherp afgebakend thema

Een platform met een dubbele missie

Een vakbeurs als concrete casus

Het begint dichter bij huis dan vaak wordt gedacht

Een groep die groter is dan het beeld dat er meestal van bestaat

Drie niveaus waarop inclusiviteit zich afspeelt

Een woord dat niet meer past bij de bedoeling