Praktijkcases, nieuws en toolkits om je evenement te verduurzamen, van energie tot catering.

Een ongebruikelijk verzoek aan festivalbezoekers

Internationale congressen zijn de categorie events met de hoogste CO2-voetafdruk per deelnemer, precies omdat de deelnemers uit de hele wereld komen en de reiskilometers daarmee exponentieel oplopen ten opzichte van nationale events. Een Europees congres waarbij de helft van de deelnemers uit buiten Europa vliegt, heeft een CO2-belasting die de meeste andere duurzaamheidskeuzes volledig overschaduwt, hoe groen de locatie ook is, hoe plantaardig het menu ook is en hoeveel bomen er ook worden geplant als compensatie.

Een locatie is gevonden, de eerste offertes liggen op tafel en het programma begint te schuiven van idee naar planning. Juist dan is hoe maak je een evenement klimaatbestendig zonder alles dubbel te organiseren? relevant, omdat beslissingen die nu klein lijken later vastzitten in contracten, reisplannen of productiebestellingen. In de praktijk geldt dat weerbaarheid vooral uit slimme alternatieven en duidelijke beslismomenten komt, niet uit twee complete producties naast elkaar. Wie dat vooraf weet, kan gerichter vragen stellen en hoeft na afloop minder te reconstrueren. Het onderwerp wordt daarmee geen theoretische discussie, maar een manier om een bijeenkomst beter te organiseren en keuzes achteraf uit te kunnen leggen.

Sponsoring is altijd een kwestie van associatie: een sponsor verbindt zijn naam aan een event en verwacht dat de waarden van dat event iets toevoegen aan het beeld dat zijn doelgroep van hem heeft. Dat mechanisme werkt beide kanten op. Een bedrijf met een actief klimaatbeleid, dat jaarlijks rapporteert over zijn CO2-reductiedoelstellingen en dat zijn medewerkers trots wil laten zijn op de keuzes die het maakt, wil niet worden geassocieerd met een event waar niemand iets over duurzaamheid nadenkt, wegwerpmateriaal wordt uitgedeeld en de catering bestaat uit rundvlees in plastic bakjes.

Wie met beveiligers en crowdmanagers praat, hoort een terugkerend verhaal over een publiek dat verandert, met bezoekers die minder geduld hebben bij de ingang, sneller geïrriteerd raken in een rij en vaker in grote groepen tegelijk aankomen.

Een partnerschap op massale schaal

Er is een specifiek type planner dat steeds meer ruimte inneemt in de markt: de boeker die bij zijn locatieselectie actief checkt wat een locatie op het gebied van duurzaamheid kan bewijzen. Dat is niet de boeker die hoopt dat het goed zit, maar de boeker die een RFP stuurt met een aparte duurzaamheidssectie, die een Green Key-certificaat opvraagt, die vraagt of de locatie is aangesloten bij een compensatieprogramma en die na het event een rapport verwacht met de CO2-data van de boeking. Die boeker bestaat, hij groeit in aantal, en hij heeft al besloten dat locaties die dit niet kunnen leveren niet op zijn shortlist staan.

Tom Verhaar herinnert zich het moment dat duurzaamheid voor Fokker Terminal van een randthema naar een centraal gesprekspunt verschoof. "We kregen al een paar jaar vragen van planners over ons energiebeleid, onze catering, of we iets deden aan compensatie. Maar die vragen kwamen los van elkaar en werden ook los van elkaar beantwoord. Op een gegeven moment merkten we dat de frequentie toenam, en dat de vraag serieuzer werd. Planners die vroegen of we konden aantonen wat we compenseerden, niet alleen of we duurzaam bezig waren."

Geografie als bondgenoot voor duurzame mobiliteit

Sandra werkt als evenementencoordinator bij een financiele dienstverlener met ruim zeshonderd medewerkers. Ze organiseert jaarlijks zo'n twintig events, van kleine teambijeenkomsten tot de jaarlijkse relatiedag voor driehonderd gasten. Drie jaar geleden besloot ze duurzaamheid structureel te integreren in haar locatiekeuze. "Ik dacht: ik stel gewoon voor dat we voortaan kiezen voor locaties met een Green Key-certificaat en aansluiting bij een compensatieprogramma. Dat zou toch logisch zijn, zeker bij een bedrijf dat zichzelf duurzaam noemt."

Een congresdag bestaat voor de meeste deelnemers uit zitten, eerst in de trein of auto, dan in de plenaire zaal, in een breakout-sessie, aan de lunchtafel en opnieuw in een zaal, met tussendoor een paar minuten staan bij de koffie.

Een landelijk opererende dienstverlener met driehonderd medewerkers organiseerde elk jaar een personeelsfeest dat was uitgegroeid tot een vast ritueel: een avond vol, een locatie die altijd ver genoeg was om aanreizen per auto te rechtvaardigen, een diner met luxe catering waar vlees centraal stond, en een programma met een entertainer en een DJ. Het was populair, het werd elk jaar verwacht, en niemand had ooit de vraag gesteld wat de milieu-impact ervan was.