
Een professionele livestream of hybride event vraagt veel techniek en mensen, met een regisseur, een beeldmixer, een geluidstechnicus, camera-operators en iemand die de streaming en de interactie met online deelnemers verzorgt.

Bijna elk event wordt vastgelegd, met een fotograaf die de sfeer en de sprekers in beeld brengt, een videoteam dat een aftermovie maakt en soms een volledige opname van alle sessies.

Livestreaming heeft een reputatie als duurzame optie voor events, en die reputatie klopt, maar niet altijd en niet voor iedereen. Een videoverbinding heeft zelf ook een CO2-voetafdruk: de data die wordt verzonden doorloopt datacenters die stroom verbruiken, en bij hogere beeldkwaliteit of grotere aantallen gelijktijdige kijkers loopt dat verbruik op. Eén uur hoogkwalitatieve videostream voor tweehonderd kijkers verbruikt naar schatting tussen de 0,1 en 0,4 kWh aan datacenterstroom, afhankelijk van de kwaliteit en de infrastructuur van de streamingprovider. Dat is een getal dat verwaarloosbaar is vergeleken met een vlucht van Amsterdam naar Berlijn, die per passagier al snel 70 kilogram CO2 oplevert.

Er is een herkenbaar patroon bij eerste pogingen om een zakelijk event te livestreamen: een laptop op een krukje aan de rand van de zaal, een webcam die de spreker van opzij filmt terwijl het presentatiescherm half buiten beeld valt, en geluid dat door een ingebouwde microfoon wordt opgepikt waardoor elk voorbijlopen van iemand in de zaal hoorbaar is voor de online kijker. Het resultaat is een stream die technisch werkt in de zin dat er beelden en geluid zijn, maar die een online kijker na tien minuten al heeft verlaten omdat de kwaliteit te laag is om aandachtig bij te blijven.

De aandachtsboog van een online kijker bij een passieve livestream is kort. Onderzoek naar online leren en webinars laat zien dat de actieve aandacht bij de meeste kijkers na twintig minuten zonder interactie sterk terugloopt, en dat de kans dat iemand zijn scherm vergrendelt of een ander tabblad opent na dertig minuten aanzienlijk is toegenomen. Dat is geen gebrek aan interesse in het onderwerp maar een structureel kenmerk van de online kijkervaring: er is geen sociale druk om aandachtig te blijven, er is geen oogcontact met de spreker dat corrigeert als de gedachten afdwalen, en er is altijd een alternatief op het scherm dat een klik verwijderd is.